บทที่310

ซูซีมู่ลุกขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจช้าๆ ที่ยาวนานขึ้นเรื่อยๆ ของคนข้างกาย

เปิดไฟบนหัวนอนแล้วจ้องมองใบหน้าที่หลับใหลของโล่เฟยเอ๋อ

ซูซีมู่ยกมือขึ้นแล้วสัมผัสใบหน้าของโล่เฟยเอ๋อด้วยความรัก

“เฟยเอ๋อ เธอต้องการให้ฉันทำอย่างไรกับเธอกันแน่…” น้ำเสียงที่ทำอะไรไม่ถูกของซูซีมู่ผสมกับความเจ็บปวดลึ

บทที่311

ในเวลานี้ เสียงกระดิ่งปิดโทรศัพท์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น เสียงนั้นชัดเจนมากในคืนที่เงียบสงัดแบบนี้

ซูซีมู่ตกตะลึงไปสักพัก แล้วลุกขึ้นเดินไปที่ไม้แขวนเสื้อตรงหน้า แล้วล้วงเอาโทรศัพท์มือถือที่ปิดเครื่องออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมของเขา

มันเป็นโทรศัพท์มือถือที่เขาไม่ได้ใช้ เพราะอยากให้ตนเองได้รับรู้ค

บทที่312

ซูซีมู่กลัวว่าจะตามโล่เฟยเอ๋อไม่ทัน พอวิ่งออกมาจากห้อง จึงไม่ได้รอลิฟต์แล้วเดินตรงไปที่บันได

ความเร็วของเขาเร็วมาก บันไดสิบชั้นใช้เวลาไม่ถึงสองนาที

พอวิ่งออกจากโรงแรม ซูซีมู่ก็หยุดก้าวเดินด้วยความตื่นตระหนกเมื่อไม่เห็นร่างของโล่เฟยเอ๋อ

มองไปรอบๆ หนึ่งครั้งและกำลังจะเรียกรถแท็กซี่เพื่อไปที่ส