บทที่29

“โอเค” โล่เฟยเอ๋อตะโกนกลับไป จากนั้นก็หันไปทางซูซีมู่ “หัวหน้ากลุ่มเรียกฉัน … ”

“ผมรอคุณ” ซูซีมู่พูด

“ได้” โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า จากนั้นก็มองทีรามิสุที่อยู่ในมือ “แล้วอันนี้ …”

“ผมถือไว้ให้คุณ” ซูซีมู่ยกมือขึ้นรับเอาเค้กมาจากมือโล่เฟยเอ๋อ “ผมไปรอคุณข้างล่าง”

“อื้อ!” โล่เฟยเอ๋อตอบรับอย่างดีใจ จา

บทที่30

ซูซีมู่คุยโทรศัพท์กับโล่เฟยเอ๋อจบแล้วก็โทรหาคนขับรถให้ขับรถมารอเขาที่หน้าประตู

ดังนั้นเมื่อเขาออกมาคนขับรถก็ขับรถมารอเขาที่ทางออกพอดี

ทันทีที่คนขับรถเห็นซูซีมู่เดินมาก็รีบเปิดประตูรถให้แล้วยื่นกุญแจให้เขา

ซูซีมู่รับกุญแจรถมาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร วางเค้กไว้ที่เบาะข้างคนขับ สตาร์ทรถแล้วออกตัวไปอ

บทที่31

ซูซีมู่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของโล่เฟยเอ๋อจึงเห็นว่าเธอไม่ได้สวมรองเท้า เขานิ่งไปพักหนึ่งถึงวางเอกสารลงบนโซฟาแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ทางเข้า

เขาจะออกไปแล้วเหรอ? โล่เฟยเอ๋อขมวดคิ้วในขณะที่มองตามหลังซูซีมู่ไป

ซูซีมู่ไม่ได้ออกไปอย่างที่โล่เฟยเอ๋อคิด ที่เขาเดินไปที่ทางเข้านั้นเพื่อไปหยิบสลิปเปอร์ที่