บทที่242

เมื่อโล่เฟยเอ๋อเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย คุณปู่และซูซีมู่ไม่ได้อยู่ที่นั่น มีเพียงอาผินเท่านั้นที่อยู่ที่นั่น

“คุณนายน้อย คุณมาแล้ว” อาผินยื่นมือไปรับขวดเก็บอุณหภูมิมาจากมือเธอ

เธอมองไปรอบๆ ห้องผู้ป่วยแล้วถามว่า “คุณปู่ล่ะ? ”

“คุณท่านไปตรวจร่างกายครับ” อาผินตอบตามความเป็นจริง

“อ้อ” เธอพูดออกม

บทที่243

ล้อเล่นหรือไง เธอจะปล่อยให้ซูซีมู่แบกเธอกลับ ในที่สาธารณะได้อย่างไร? โล่เฟยเอ๋อกัดริมฝีปากล่างเพื่อปฏิเสธ

ซูซีมู่ยังคงอยู่ในลักษณะท่าทางย่อตัวอยู่ “มาเถอะ”

ในเวลานี้ทุกคนรอบตัวต่างพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สาวน้อยรีบขึ้นไปเร็วเข้า พ่อหนุ่มเขารักและทะนุถนอมเธอนะ เหมือนเช่นกับพ่อหนุ่มในตอนนี้ มีไม่ม

บทที่244

แม้ว่าซูซีมู่จงใจชะลอฝีเท้าลง แต่ถนนก็มีจุดสิ้นสุด

“ถึงแล้ว” นั่นคือสิ่งที่ซูซีมู่พูด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยโล่เฟยเอ๋อลง

แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจที่จะลงจากหลังของซูซีมู่ แต่ในที่สุดก็เข้ามาในโรงพยาบาลแล้ว ยังจะให้เขาแบกอยู่มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

หลังจากเงียบไปสองสามวินาทีเธอก็พูดออกมา