บทที่ 216

บทที่216

ซูซีมู่เอียงศีรษะเล็กน้อย และได้เห็นความคาดหวังจากดวงตาที่มืดมนของโล่เฟยเอ๋ออย่างชัดเจน

คาดหวัง……เธอไม่อยากให้เขาออกไปทำธุระหรอ?

ซูซีมู่แววตาเป็นประกาย จากนั้นถามว่า “ยืนนานขนาดนี้ ขาของคุณไม่เจ็บหรอ?”

ซูซีมู่ไม่พูดยังดี พอพูดปุ๊บ โล่เฟยเอ๋อก็รู้สึกเจ็บขาจริงด้วย

“เจ็บสิ”

ซูซีมู่

บทที่ 217

บทที่217

5:30 น ช่วงเย็นตอนถึงเลิกงาน โล่เฟยเอ๋อเก็บของแล้วออกจากบริษัท

เพิ่งเดินออกจากลิฟต์ ยังไม่ถึงหน้าประตูบริษัท โล่เฟยเอ๋อมองทะลุหน้าต่างกระจก ก็เห็นซูซีมู่กำลังยืนรอเธออยู่ตรงตำแหน่งที่เขาจอดรถไว้ตอนเช้า

อาจเป็นเพราะกลัวว่าจะมีคนจำเขาได้ ซูซีมู่จึงใส่แว่นกันแดดอันใหญ่

ถึงแม้วันกันแ

บทที่ 218

บทที่218

โจวเฉิงทำตามคำสั่งของซูซีมู่ช่วยเอาจดหมายแนะนำจากกรรมการการแข่งขันเครื่องประดับระดับโลกให้โล่เฟยเอ๋อ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ง่ายเหมือนที่คิด

โจวเฉิงเพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศสยังไม่ทันได้พักผ่อน ก็ไปรายงานให้ซูซีมู่ทราบ”ประธานซู คุณไค่ตี้ยอมเอาจดหมายแนะนำให้พวกเรา แต่ว่าเธออยากพบนักออกแบบก