บทที่ 144

อย่าเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงได้ไหม

ซูซีมู่เกรงว่าจะทำให้โล่เฟยเอ๋อไม่พอใจ ดังนั้นเมื่อเขาจูงเธอออกจากระเบียงมาแล้ว จึงปล่อยมือออก

มองมือที่ว่างเปล่า สายตาของโล่เฟยเอ๋อสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

เธอออกแรงกำหมัดแน่น จินตนาการว่ามือของเธอยังคงถูกซูซีมู่จับอยู่ แต่ว่าสุดท้ายมันเป็นแค่จินตนาการ……

เมื่

บทที่ 144

บทที่144

วันต่อมาเมื่อโล่เฟยเอ๋อตื่นขึ้นมา ซูซีมู่ก็ออกจากบ้านไปแล้ว

ได้ยินผู้รับใช้พูดว่า เขาออกไปทำงานแล้ว

เป็นไปตามที่คาดไว้ แต่โล่เฟยเอ๋อยังคงผิดหวังเล็กน้อย

ช่วงเวลาเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนบ่าย เธอโทรหาเรือนหลิง

ตั้งแต่คืนนั้นที่โล่ชิงไป๋โทรศัพท์มาเรียกให้กลับไป เธอก็ไม่มีโอกาสได้ต

บทที่ 145

คืนกำไลข้อมือ

โล่เฟยเอ๋อหลับไปจนถึงกลางคืน เมื่อเธอลืมตาขึ้น ห้องที่ดูแปลกตาทำให้เธอตกใจนิดหน่อย ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอจึงได้สติคืนมา ที่นี่เป็นห้องในวิลล่าอีกแห่งหนึ่งของซูซีมู่ และเป็นที่อยู่ของเธอตั้งแต่นี้ไป

โล่เฟยเอ๋อลุกขึ้นนั่ง จึงรู้ว่าตัวเองมีผ้าห่มคลุมตัวอยู่

ใครห่มผ้าห่มให้เธอ?