บทที่96ปล่อยข้าไป

ค่ำคืนบริเวณโดยรอบมืดไปหมดมีเพียงท้องฟ้าที่ยังคงมีดวงดาวระยิบระยับประดับประดาอยู่บนท้องฟ้าจุดเป็นแต้มๆเป็นดวงๆโคมไฟบริเวณในสวนก็ยังคงส่องแสงให้ความสว่างบริเวณโดยรอบ

มีร่างสตรีนางหนึ่งสวมชุดสีชมพูอ่อนเดินลับๆล่อๆไปมาหน้าห้องหอหลบอยู่ใต้ต้นไม้อำพรางด้วยใบไม้บังหน้าของตัวเอง

บทที่97ราวกับ

พอออกจากห้องหนังสือสวนด้านนอกเงียบสงบที่นี่ดูเหมือนจะเงียบสงบแต่ความจริงแล้วถูกห้อมล้อมไปด้วยหน่วยสอดแนมเต็มบริเวณโดยรอบ

สวินโม่รู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเดินเล่นอยู่บางเฉลียงทอดยาวไปมาอย่างไร้จุดหมายกำลังจะเดินไปเลี้ยวตรงมุมก็ชนเข้ากับร่างบางที่สวมขุดสีฟ้าอ่อนเข้าอย่างแรง

บทที่98มีดอันตราย

คำพูดนางทำเอาเหย่เซียวหวัวอึ้ง

เหย่เซียวหลัวถึงจะรู้ว่านอกจากจะเป็นท่านจื่อเฟยตัวเเองก็กลับไม่ค่าอะไรเลยคนที่เกิดมาบนโลกนี้ถ้าไม่มีค่าให้ถูกใช้งานอยู่ไปก็หนักโลกเปล่าๆ

ในใจนางเย็นชาลงหันไปทางโล่หวินหลานและใช้มีดสั้นปลายที่กรีดตัวเองทีล่ะนิดเลือดก็ค่อยๆไหลซึทออกมาโล่