บทที่8เลิกคิดไปได้เลย

โล่หวินหลานหัวเราะเบาๆเห็นสีหน้าเขาจริงจังในเมื่อสวรรค์ส่งให้นางมาพบกับเขาก็ถือว่าเป็นพรหมลิขิตต่อให้นางต้องไปจริงๆก็ต้องรักษาเขาให้หายก่อนอย่างน้อยก็ต้องให้เขาร่างกายแข็งแรงไว้ต่อสู้กับศัตรูนี่ก็ถือว่านี่เป็นหน้าที่ในฐานะหมอ

ในห้องของหลินอ๋องคุณชายสวมชุดขาวเดินเข้ามา

บทที่9เวินอ๋อง

หลังจากนั้นหลายวันโล่หวินหลานก็เอาแต่วิจัยคัมภีร์พิษที่อยู่ในหัวของนางนางเรียนรู้ได้เร็วมากอีกทั้งในจวนอ๋องเองก็มีสมุนไพรที่ใช้ได้อยู่ซึ่งมันสะดวกต่อการที่โล่หวินหลานจะฝึกฝน

ส่วนโม่ฉีหมิงเขาไม่เคยไปยุ่งเรื่องของนางเลยแล้วก็ไม่ถามด้วยมันทำให้โล่หวินหลานเหมือนได้ความเป็นส่วนตั

บทที่10ท้าทาย

โล่หวินหลานสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นนางมองไปที่สวินเทียนคนๆนี้สีหน้านิ่งคิดว่าวันนี้ยังไงเขาก็จะต้องเชิญนางขึ้นไปบนภัตตาคารให้ได้

“เย่หวินเราไปดูกันก็ได้ไปดูสิว่าเทวดาคนนั้นอยากจะพบข้า”โล่หวินหลานเดินตรงขึ้นไปในภัตตาคาร

เย่หวินรู้สึกกังวลถึงแม้จะไม่ได้ปะมือก