บทที่ 391 เจอผู้ร้ายกลางตลาด

“เจ้ารู้แล้วหรือ?”ต้วนกุ้ยเฟยพูดแต่คำๆนี้ออกมาทั้งวัน

ทั้งตัวของนางสั่นๆกลัวๆ สายตาคู่นั้นไม่กล้ามองไปที่นางเลย

เย่ฮองเฮาผิงไฟตรวเตาผิงเล็กๆ มือคู่นั้นอุ่นขึ้นมาก

“เจ้าน่าจะค้างคาใจว่าข้ารู้ได้เยี่ยงไรใช่หรือไม่? สิบปีกว่าผ่านไปแล้ว ถ้ารู้ตั้งนานแล้

บทที่ 392 ปรากฏได้ทันเวลา

ผู้ร้ายที่โหดเหี้ยมกำลังมุ่งเข้ามาหาโล่หวินหลาน นางไร้ซึ่งคนติดตามมาด้วย นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาคนจ้องจะทำร้ายตลอด อีกอย่างจ้องจะทำร้ายทุกเวลา

คำพูดของไซ่เย่ว่มีเหตุผลมาก แค่ออกนานเป็นเวลาที่ธูปหนึ่งเล่มนับ นี่ยังไม่ถึงเวลานั้นเลย สงสัยคงต้องโดนคนอื่นปาดคอ

โล่หว

บทที่ 393 ซ้ำเดิมให้เจ็บมากขึ้น

โม่ฉีหมิงนั่งอยู่ข้างๆ สายตามองโล่หวินหลานไม่มาไหน ผ่านไปสักพัก เชาเอ่ยปากพูดขึ้นอย่างทนมาไหว “นี่เสร็จกันหรือยัง?”

สวินโม่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพูดขึ้น “อาการไม่ได้ร้ายแรงอะไรใดๆ แค่นิ้วได้รับบาดเจ็บ ข้าจะเอาแผ่นไม้แนบไว้ให้สักสองวัน และทายาหน่อยก็คงหายดี”