บทที่ 321 สุดท้ายก็กลับมาสานสัมพันธ์กันใหม่

“นับจากเวลานี้ต่อไป ในที่สุดใจของข้าก็ไม่ต้องแบกมันไว้อีกต่อไป ไม่ต้องให้ผู้คนจำนวนมากออกไปตามหาเจ้า ทุกวันไม่ต้องคำนึงว่าเจ้าอยู่ที่ใดกันแน่ ราวกับทำเรื่องอันใดก็ล้วนมีที่หมาย มีทางออกแล้ว ข้าไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดใดมาอธิบายความรู้สึกของข้าตอนนี้ได้……” โ

บทที่ 322 เสแสร้งแกล้งทำว่าเห็นด้วย

ถึงแม้ว่าฝั่งนี้คือความหวานชื่น แต่ในวังของต้วนกุ้ยเฟยเมื่อเร็วๆนี้กลับทะเลาะถกเถียงกันอย่างดุเดือด

เมื่อเวินอ๋องเข้าวังมาก็คิดไว้ว่าต้วนกุ้ยเฟยต้องคัดค้าน ทว่าคิดไม่ถึงว่าต้วนกุ้ยเฟยจะคัดค้านอย่างถึงที่สุด แม้แต่ทางหนีทีไล่ก็ไม่เหลือไว้ให้เขาสักนิด

บทที่323 เปิดใจ

เรื่องทุกเรื่องก็ต้องมีที่สิ้นสุดก็แค่ต้องใช้เวลาพอถึงเวลานั้นก็ย่อมมีสายรุ้งเสมอ

ก็เหมือนกับโม่ฉีหมิงในตอนนี้ที่อยู่ไม่ห่างกับโล่หวินหลานทั้งสองคนอยู่ในสวนของหมิงซีข้างนอกหิมะตกแรงโม่ฉีหมิงใช้ตัวเขาบังนางไว้

โล่หวินหลานจับมือใหญ่ใหญ่ของเขาไว้แล้วเงยหน้าขึ้นถาม “ท่านร