บทที่ 310

บทที่310ปิ่นหยกช่วยชีวิต

พระตำหนักหมิงอ๋อง โม่ฉีหมิงพิงที่ขอบประตูอย่างขี้เกียจ มองดูหิมะสีขาวที่ตกอยู่ด้านนอก นี้ก็คือสิ่งที่ลิขิตไว้เเล้วว่านี้ไม่ใช่ฤดูหนาวที่สงบ

“ท่านอ๋อง ฮ่องเต้เห็นสมุดเล่มนั้นเเล้วโมโหมาก ด้วยความโมโหจะปลดตำเเหน่งของฮองเฮาเเต่น่าเสียดายในตอนสุดท้

บทที่ 311

บทที่311 เจ้าเป็นของข้า

/

“ลุกขึ้นเถอะ” องค์รัชทายาทพูด

พอนางเงยหน้าขึ้น องค์รัชทายาทถึงรู้ว่าคือโล่หวินหลาน ในสายตามีความรู้สึกที่ไม่สบายใจ

“องค์รัชทายาท ท่านเข้าวังวันนี้คงจะมีเรื่องสำคัญ ข้าก็ไม่รบกวนท่านเเล้ว เชิญท่าน” โล่หวินหลานเผยมือออก ให้เขาไปก่อน

เเต่องค์ร

บทที่ 312

บทที่312 ต้นสายปลายเหตุ

ผ่านระเบียงยาวมา หิมะด้านนอกตกเเรงมาก โล่หวินหลานใช้มือเท้าคางมองดูหิมะด้านนอก มืออีกข้างนึงจับตรงปากอย่างไม่รู้ตัว

ในสมองก็นึกถึงเรื่องที่โม่ฉีหมิงจูบนางอย่างไม่รู้ตัว สีหน้าก็รีบคีบลุคขึ้นมา

ในใจเขาคิดอะไรอยู่? ทั้งๆที่ก็เเต่งงานกับอาลั่วหลา