บทที่301รักที่ไร้คำบรรยาย

ในห้อง โล่หวินหลานกำลังจิบชาอย่างผ่อนคลาย ข้างกายไม่มีสาวรับใช้สักคนแม้กระทั่งไซ่เยว่ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน

โล่หวินหลานลืมว่านานแค่ไหนแล้วที่ตนไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างเงียบสงบเช่นนี้

ตั้งแต่มาแคว้นโม่ฉี เดินทุกก้าวก็เต็มไปด้วยน้ำแข็งบางๆ กระวนกระวาย เป็นเวลาเงียบ

บทที่302 จดหมายรัก

กล่าวถึงเรื่องจดหมาย ในใจอาลั่วหลันตื่นอย่างกะทันหัน เขารู้ได้ยังไงว่าเมื่อคืนมีคนส่งจดหมายให้นาง

วันนี้ในเวลาที่เขานำจดหมายที่ตนเขียนเสร็จเข้าวังก็ไม่ได้ถามคำถามนี้กับนาง

อาลั่วหลันทำได้เพียงแกล้งโง่ “จดหมายอะไรกัน?ท่านนำจดหมายที่ข้าเขียนให้กับองค์หญิงเข้าวังแล้วไ

บทที่ 303 บังเอิญพบกัน

“เจ้าช่างตาดีเสียจริง นี่เป็นหยกโลหิตหงส์จริงๆ ดูเหมือนว่าที่ตำหนักของเจ้าเหมือนจะมีอยู่หนึ่งคู่ด้วยมิใช่หรือ?” เย่เซียวหลัวลูบหยกโลหิตหงส์ที่เป็นมันเงาบนศีรษะ มีความกระหยิ่มกระหย่อมเล็กน้อย

“แม้ที่ตำหนักของหม่อมฉันจะมี แต่ว่าไม่ใช่หยกโลหิตหงส์หายากเหมือนดังที่พระชาย