บทที่ 295 โดดเดี่ยว

สีหน้าของฮ่องเต้เจียเฉิงถึงจุดที่ไม่น่ามองอย่างสุด เขาเองก็ไม่รู้เหตุใดเรื่องราวมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ เทียบกับการปกครองบ้านเมือง เขากลับคิดว่าปกครองเรื่องในบ้านของตนยังน่าปวดหัวกว่าเสียอีก

“ในเมื่อเรื่องมาถึงขึ้นนี้ ที่พวกเจ้าว่ามาก็ไม่ผิด ให้ข้าได้ไตร่ตรองสองวันแล

บทที่ 296 ข้าสามารถช่วยเจ้าได้

เห็นแววตาสงสัยของฮ่องเต้เจียเฉิง เย่ฮองเฮาก็เก็บรอยยิ้มพอใจของตน กล่าวเสียต่ำว่า “ฝ่าบาท หากเรื่องนี้ไม่ตรวจสอบให้ชัดเจน จะรู้ได้อย่างไรว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เพคะ? ที่องค์หญิงเหอซื่อกล่าวมาไม่ผิด แต่ก็ไม่ควรปล่อยให้ใครก็ได้เล็ดลอดเข้ามาในแคว้นของเรานะเพคะ!”

บทที่ 297 จะเลือกอย่างไร

ดูเหมือนว่าเวินอ๋องจะคาดเดามาก่อนว่านางจะถามแบบนี้ในใจเขาจึงเตรียมคำตอบไว้เรียบร้อยแล้ว

ภายใต้ท้องฟ้าสีรัตติกาลอันขุ่นมัว เขามองดูเงาโค้งของดวงจันทร์ในบ่อน้ำ แสงสว่างสะท้อนอยู่เหนือผิวน้ำ ทั้งหมดดูราวกับของจริงถึงเพียงนั้น

“ในจำนวนโอรสที่เสด็จพ่อทรงเลือก รัชท