บทที่ 293 แต่งกับหญิงรับใช้

“หลงเหนียงเหนียง ที่นี่ครึกครื้นถึงเพียงใช่ว่าเพราะเกิดเรื่องใดขึ้นรึไม่?” อ๋องหลัวช่วยพยุงพระชายาเดินเข้ามาภายใน

สีหน้าของเขาได้กลับมาสงบเหมือนปกติดังเดิมไร้ซึ่งแววความตื่นตระหนกใดๆขณะที่พระชายาอ๋องหลัวก็มีรอยยิ้มจางๆประทับอยู่บนริมฝีปาก

“เหตุใดวันนี้หลัว

บทที่ 294 โกลาหล

หมู่เฟยที่ตายไปแล้ว?

ฟังมาถึงตรงนี้มือของโม่ฉีหมิงที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อก็กำเป็นหมัดแน่น ใบหน้าไม่ปรากฏรอยยิ้มอีกต่อไป

ฟันขบเข้าหากันแน่น ทนรับสายตาที่มองมาอย่างต่างไปจากเดิมของนาง ความตั้งใจมุ่งมั่นของเขาดั่งเหล็กกล้าที่ไม่สั่นไหว

ของที่ควรเป็นของเขาก็คือของขอ

บทที่ 295 โดดเดี่ยว

สีหน้าของฮ่องเต้เจียเฉิงถึงจุดที่ไม่น่ามองอย่างสุด เขาเองก็ไม่รู้เหตุใดเรื่องราวมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ เทียบกับการปกครองบ้านเมือง เขากลับคิดว่าปกครองเรื่องในบ้านของตนยังน่าปวดหัวกว่าเสียอีก

“ในเมื่อเรื่องมาถึงขึ้นนี้ ที่พวกเจ้าว่ามาก็ไม่ผิด ให้ข้าได้ไตร่ตรองสองวันแล