บทที่ 291 เหยียบย่ำความจริงใจ

“ท่านอ๋อง คดีวันนั้นของซงโจวไท่ซ้อเป็นข้ากับฉินหยิ่นไปด้วยกัน ส่วนตอนนี้ผู้รับผิดชอบคดีของซงโจวไท่ซ้อก็คือคนที่ข้าน้อยเป็นผู้เลือก ไม่สู้ให้ข้าน้อยเป็นผู้อธิบายดีกว่า” สวินโม่ค่อยๆก้าวขึ้นบันไดมา เบื้องหลังมีลมพายุที่พัดพาเกล็ดหิมะขึ้นไปเหนืออากาศอย่างไร้การควบคุม

บทที่ 292 ขอบคุณ

อ๋องหลัว โล่หวินหลานเผยยิ้มบาง

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ตนช่วยรักษาขาให้เขาที่ลานล่าสัตว์ นับๆวันดูเวลานี้ก็คงดีขึ้นไม่น้อยแล้ว

“รีบเชิญพวกเขาเข้ามาเร็วเข้า” โล่หวินหลานวางพู่กันลง เก็บกระดาษที่ตนกำลังฝึกเขียนอักษรออก

ไซ่เยว่รับคำแล้วก็รีบออกไปทันที

นี่เป็นหนแร

บทที่ 293 แต่งกับหญิงรับใช้

“หลงเหนียงเหนียง ที่นี่ครึกครื้นถึงเพียงใช่ว่าเพราะเกิดเรื่องใดขึ้นรึไม่?” อ๋องหลัวช่วยพยุงพระชายาเดินเข้ามาภายใน

สีหน้าของเขาได้กลับมาสงบเหมือนปกติดังเดิมไร้ซึ่งแววความตื่นตระหนกใดๆขณะที่พระชายาอ๋องหลัวก็มีรอยยิ้มจางๆประทับอยู่บนริมฝีปาก

“เหตุใดวันนี้หลัว