บทที่27 ยั่วยุ

โม่ฉีหมิงเลิกคิ้วด้วยความสงสัย หากแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป “ฉินหยิ่น ได้ยินที่พระชายาพูดหรือไม่? รีบไปจัดการให้เร็วที่สุด”

ฉินหยิ่นคุกเข่ายันพื้นโน้มศรีษะลงทำความเคารพ ถึงแม้ว่าเขาจะอยากรู้ว่าตอนนี้พระชายาคิดการใดกันแน่ แต่ก็มุถามให้มากความอะไร แม้กระทั่งท่านอ๋องยังไม่รู้เลย

บทที่28 ประลอง

พอเห็นโล่หวินหลานทำท่ายิ้มอย่างมีเลศนัย สวินโม่พึ่งรู้สึกตัวว่ามีอะไรผิดปกติ จะถึงยังไงโล่หวินหลานก็เป็นภรรยาของโม่ฉีหมิง นางไม่ได้พูดอไรแล้วเขาจะทำอะไรได้?

ชิ!!

พอคิดแล้วก็รู้สึกไร้สาระ ก็แค่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนหนึ่ง ไม่จำเป็นจะต้องใส่ใจขนาดนั้น

จึงสังเก

บทที่29 เลื่อมใส

โล่หวินหลานส่ายหัว ไม่ปฏิเสธ พูดเสียงต่ำ “ข้าเรียนรู้จากตำราโบราณเล่มหนึ่ง” นางไม่สามารถอธิบายให้กระจ่างแจ้งได้ ได้แต่ใช้เหตุผลนี้

ตอบอย่างช้าๆ พลางเห็นเจ้าของมือคือใคร ผู้ชายคนนั้นยังคงนั่งอยู่บนรถเข็นดังเดิม ชุดคลุดสีดำ ตรงชายถูกเย็บด้วนดิ้นทองสวยงาม ตรงปกคอเสื้อมีจินหยุ