บทที่ 265 อยากจะใกล้ชิด

ตอนนี้ดูท่า จื๋อเอ่อได้ปลดปล่อยแล้ว

โล่หวินหลานได้นึกถึงเรื่องที่เขาทำกับนางวันนั้น ดูท่าการที่เขาปราณีปราณอมแก่โล่หวินหลานนั้น จะไม่ได้ช่วยอะไร

“แม่ทัพที่ท่านพูดนั้นเรื่องจริงหรือ? ตอนนั้น บทที่ข้าเพิ่งเจอ ท่านไม่ได้เป็นแบบนี้” โล่หวินหลานขมวดคิ้ว

นึกย้อ

บทที่ 266 พูดถึงเรื่องที่ผ่านมา

ตลอดทางนั้นสีหน้าชองโม่ฉีหมิงไม่ดีนัก แต่หลังจากที่จื๋อเอ๋อไปแล้ว สีหน้าของเขาค่อยรู้สึกสบายขึ้น

ไม่ง่ายกว่าจะได้เข้ามาในวัง หลบหนีผู้คนมาที่ดงหัวเยี้ยน เพื่อที่จะได้เจอนาง เล่าความคิดของเขาให้นางฟัง

แต่ว่า เมื่อพบหน้าเขาก้รู้สึกผิดหวัง นางใกล้ชิดกับจื๋

บทที่ 267 รอดพ้นอันตราย

บทที่พูดประโยคนั้น โล่หวินหลานไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมา และไม่สามารถทำให้ใจสงบได้

นางไม่เคยคิดว่าเรื่องของนางในสมัยก่อนนั้นจะถูกพูดถึง มันช่างทำให้หมดความอดทน

“ท่านอ๋อง ฟ้าใกล้มืดแล้ว ท่านเข้าวังไปตั้งเกือบทั้งวัน ถ้าหากฮ่องเต้หานางไม่เจอ กลัวว่าเขาจะตามหากันวุ