บทที่ 258 ด้วยความจริงใจ

วี่จื่อเป็นคนโปรดของฮ่องเฮาเย่ ทุกคนรู้กันดี ต่อให้องค์หญิงเหอซื่อที่เพิ่งมาจากแคว้นโม่ฉีก็ไม่มีทางไม่รู้ อีกทั้งก็มาได้ระยะหนึ่งแล้วด้วย

คำพูดแบบนี้มันทำให้วี่จื่อไม่ค่อยสบายใจ ด้วยความโปรดปรานของฮ่องเฮาเย่ คนในวังที่เจอนางต่างต้องเรียกนางว่ากูกู แต่ว่าองค์หญิงเหอซ

บทที่ 259 ใจตรงกัน

“เสี่ยวฮัว เขารับปากเจ้าแล้วหรอ? แต่ว่าข้าว่าเขาเหมือนคนที่เข้าหายาก อยู่กับเขาจะมีความสุขหรอ? อีกอย่างเขาก็ไม่ใช่ลูกชายที่ฮ่องเต้เจียเฉิงโปรดด้วย?” อาลั่วหลันเป็นกังวล

ไม่ว่าจะมองยังไง โม่ฉีหมิงก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีเลย รัชทายาทกับเวินอ๋องดีกว่ามาก แต่ว่าเขาทั้งคู่ก็มีชาย

บทที่ 260 ตัดแขนตัดขา

คิดว่านางกำนัลน่าจะเล่าเรื่องให้ฮ่องเต้เจียเฉิงฟังจนหมดแล้ว แค่คิดไม่ถึงว่านายของนางจะเป็นพระสนมหรงผิน

พระสนมหรงผินเข้าวังมาแล้วกว่าสิบปี แต่ไม่มีลูก ไม่ได้รับการโปรดปราน แต่ว่าใบหน้าของนางยังคงงดงามอยู่ ไม่ได้ดูแก่เลย

หากไม่ได้เป็นเพราะเกิดเรื่องนี้ขึ้น เกรงว่าฮ