บทที่ 207

ลงเขาไปสังเกตุการณ์

แสงอาทิตย์ในยามเช้าอ่อนๆนั้นแทบทำให้คนมองไม่เห็น แสงอ่อนๆนั้นส่องมาจากทางตะวันออก สาดเข้ามาทั้งบ้านและป่าเขา เป็นแสงทอประกาย

โล่หวินหลานเดินออกมาจากบ้านต้อนรับแสงอาทิตย์แรกยามเช้า แต่ไม่คิดว่าจะเจอโม่ชิวไป๋และหมิงซีที่กำลังเก็บของ เตรียมตัวลงเขาอยู่

“เ

บทที่ 208

หยกเสี้ยวนิรนาม

ขวดเซลามิคสีขาวไม่มีลวดลายอยู่ในมือของชิวโม่ไป๋ เขาหัวเราะอย่างชั่วร้าย

“เขาว่ากันว่า ยาเจ็บแสบนี้จะทำให้ผิวผู้ที่สัมผัสถูกนั้นทั้งเจ็บและคัน ยิ่งเจ็บก็ยิ่งเกา ยิ่งเกาก็ยิ่งคัน จนผิวเน่าเฟะในที่สุด แต่เมื่อมาถึงตอนนี้ผิวก็จะยิ่งเจ็บและคันมากขึ้น จนผิวเน่าเฟะซ้ำแ

บทที่ 209

สัญญาณเตือนจากประตูเมือง

หมดเวลาไปครึ่งวันในการเดินลงเขา ไม่ถือว่าเหนื่อยมาก อย่างน้อยตรงตีนเขา ก็เดินทางสะดวก ถึงแม้จะมีเกล็ดหิมะเป็นอุปสรรค์ แต่ร่างกายของหมิงซีแข็งเจ้าร่ง เดินฝ่าพายุหิมะไป แม้กระทั่งลมหายใจก็ยังมั่นคง

ก่อนจะลงจากเขา ชิวโม่ไป๋สั่งว่าต้องไปตัดชุดมาให้โล่หวินหล