บทที่195 ความเจ็บปวดที่แสนทรมาน

ค่ำคืนที่มืดมัวจนน่ากลัว เย่เซียวหลัวพันเสื้อคลุมให้ตัวเองแน่นๆแล้วเดินออกมาจากหยองเซียงโหลว บรรยากาศข้างนอกที่เต็มไปด้วยหิมะที่หนาวเย็นไม่มีคนแม้แต่คนเดียว มีแค่ไม่กี่คนที่เดินผ่านข้างนางไป แต่บทที่เดินผ่านซอยที่สร้างด้วยกำแพงสูงทั้งสองข้างทาง มีไหหมักเหล้าได้กลิ

บทที่196 ให้ทุกอย่างไปตามสายลม

กองกำลังทหารทั้งสองข้างที่ยืนไว้รีบจุดไฟ เปลวไฟที่เปล่งแสงออกมาสอดส่องใบหน้าของพวกเขา พวกเขามองหน้าซึ่งกันและกันไปสักพัก และกวาดสายตามองไปยังโม่ฉีหมิงที่ยืนหันหลังอยู่ และโยนไม้ที่จุดด้วยไฟลงตรงกองหญ้าบนแท่นเผา

เปลวไฟแรงๆได้ลุกขึ้นมาจากกองหญ้า

“นี่ โม่ฉ

บทที่197 หมออัศจรรย์

อากาศเหน็บหนาวมากๆ ไม่มีไฟที่สว่าง สถานที่ที่เล็กแคบและมืดมัวมากๆ และยังมีช่องว่างที่เหมือนกำลังฝัน ช่องว่างที่ไร้ซึ่งอากาศ ไร้ซึ่งเสียงน้ำไหล มีแต่เสียงที่ดังขึ้นรอบๆซึ่งมิอาจรู้ได้ว่ามันคือเสียงอะไร

สถานที่ที่มืดมัว แม้ยื่นมือออกมายังทำให้ไม่เห็นนิ้วทั้งห้านิ้ว โล่หว