บทที่132 เย็นชาราวกับน้ำแข็ง

เรื่องราวพลิกผันไปเร็วมาก ทุกคนต่างก็ไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร

ทั้งๆที่เย่เซียวหลัวเป็นชายาที่แต่งงานผ่านประตูแดงมาแล้วกับองค์ชาย อย่างไรก็ควรจะให้องค์ชายเป็นผู้ส่งกลับไป ต่อให้เวินอ๋องนั้นผิด แต่ก็ไม่ควรกระทำให้ท่าอย่างออกนอกหน้าเช่นนี้

บนลานน้ำแข็งโล่งว่

บทที่133 ทุกคนต่างเจ็บปวด

ในตอนกลางคืน อากาศยิ่งหนาวมากขึ้น ทุกคนต่างหลับกันอย่างสนิทแล้ว รอบตัวมีเพียงความเงียบสงัด

เย่เซียวหลัวนั่งอยู่ในห้องมืด ในมือถือขวดสีแดงอยู่อยู่ในมือ กระจกเงินหน้าโต๊ะเครื่องแป้งของเจ้านั้นสะท้อนให้เห็นใบหน้าอันหมองคล้ำ ด้านฉันงกระจกมีกล่องสีน้ำตาลเข้มวางอยู่ ภาย

บทที่134 ลูกไก่ในกำมือ

สำหรับพวกเขาแล้ว เวินอ๋องก็เหมือนเนื้อที่อยู่บนเขียง ถูกผู้คนทำร้าย รอเพียงคำสั่งจากเบื้องบน เขาก็จะได้สิ่งที่ไม่ต้องการ และจำเป็นต้องรับมันมา

เขาไม่มีทางเลือก

โม่ฉีหมิงมาเจ้าเดินมาถึงห้องโถงกลาง เดินผ่านแสงไฟหลากสี วางมือไว้บนไหล่เจ้าไม่ปล่อยไปไหน ทำเหมือนกับไ