บทที่116ศัตรูลี้ลับ

ในค่ำคืนที่แสนดึกโม่ฉีหมิงยังไม่กลับห้องโล่หวินหลานวางตะเกียบที่จับอยู่ในมือด้วยความไม่อยากอาหารและเรียกคนเข้ามาเก็บถ้วยชามและนั่งตะแขงข้างแล้วมองทิวทัศน์ที่มืดมัวของค่ำคืนนี้หัวสมองคิดแต่เรื่องที่ไม่ใช่เรื่อง

“เย่หวินท่านอ๋องไปไหนแล้ว?”โล่หวินหลานคิดๆแล้วรู้สึกกังวลใจเ

บทที่117เผชิญกับศัตรู

โล่หวินหลานเดาได้ไม่ผิดคนที่อยู่หลังนางก็คือหลี่ซันสายตาของเขาปริมองนางอยู่เหมือนจะดูนางออกให้ได้มานางต้องการทำอะไรนางปริตามองเขากลับเหมือนกำลังแข่งกันจ้องตากันอยู่

“องค์ชายเชียวเจ้ามาทำอะไรที่นี่?รีบเอาหยกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”ใต้เท้าซิวเร่งเขาอีกครั้ง

โล่หวินหลานก

บทที่118สงครามกลางผืนป่า

พื้นที่ข้างในเห็นชัดเจนบนโต๊ะนอกจากวางแจกันโบราณไว้แล้วไม่มีอะไรอย่างอื่นเลยถ้าพวกเขาเดาไม่ผิดของต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน

สวินโม่จับดาบไว้บนมือเดินไปข้างๆผนังหินและไล่ไปตามผนังหินที่ดำมืดแล้วผนังที่ใกล้โต๊ะนั้นที่สามารถขยับได้หน่อยและเหมือนมันกำลังสั่นๆเขาดีใจมากด