บทที่108 หรูซูยี่ย่าง

ชีวิตของคนเรามันก็แย่แบบนี้นี่แหละ โชคชะตามักจะเล่นตลก นำพาให้คนที่เป็นเส้นขนานมารักกัน ให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องกันมาพบเจอ

โล่หวินหลานยืนอยู่ด้านหน้าไม่พูดไม่จา ขณะที่นางกำลังจะเคาะประตูนั้น ก็ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองดังออกมานางไม่รู้ว่าควรเข้าไปหรือเดินออกมา

ด้านหล

บทที่109มีสายลับเอาไว้

แสงแดดส่องผ่านเข้ามาในห้องผ่านหน้าต่าง โดยปกติแล้วหากไม่มีคำสั่งพิเศษเฉพาะจากใคร ก็จะไม่มีใครมาทำความสะอาดห้องนี้ และไม่มีใครคิดที่จะเปิดหน้าต่างของห้องนี้ด้วย ถึงแม้ว่าแค่เพียงเปิดหน้าต่างก็จะมองเห็นและได้ยินเสียงของป่าไผ่ แต่โดยส่วนมากนั้นห้องนี้มักจะถูกปิดเอาไว้

เ

บทที่110 นางแสดง

ทั้งสองเหมือนจะขยันออกเดินทสง ยังไม่ได้ออกมานาน เหมือนกำลังจะออกเดินทางไปเกือบครึ่งหนึ่งของเมืองจิงเฉิงแล้ว ซื้อของที่ไม่เคยซื้อและของที่ไม่ได้ใช้งาน สองมือของเย่หวินถือของเต็ม รู้อย่างนี้ตนเองน่าจะลากฉินหยิ่นมาใช้แรงงาน

“เย่หวิน ลำบากเจ้าหน่อยนะ เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปดื่มชา“