บทที่105 บัวหิมะแห่งภูเขาเทียน

การที่นางทำให้ด่องห้วนเจ็บปวดนั้น นางรู้สึกเจ็บปวดกว่าการทำร้ายตนเองเสียอีก นี่เป็นครั้งแรกของด่องหย่าที่รู้สึกหวาดกลัวและเจ็บปวดขนาดนี้ มีเลือดไหลผ่านมือบางของนางเป็นทางยาว นางอยากร้องไห้แต่แม้แต่น้ำตาก็ไม่มี โอบกอดด่องห้วงอย่างสั่นเทา ความรู้สึกนี้เจ็บปวดยิ่งกว่า

บทที่106 แผนการล้มเหลว

"ได้ข่าวว่าท่านอ๋องกลับเมืองหลวงแล้ว? ฮ่องเต้ไม่ทรงรับสั่งสิ่งใดหรือ?" โล่หวินหลานได้ฟังเย่หวินบอกเมื่อเช้านี้ว่าเวินอ๋องกลับมาที่เมืองหลวงแล้วตรงไปยังวังหลวง

โม่ฉีหมิงพยักหน้า ชุดสีดำลายมังกรของเขาทำให้เขาช่างดูมีเสน่ห์น่าค้นหายิ่งนัก เหมือนตอนนี้ทุกอย่างเป็นไปตามที

บทที่107 พ้นขีดอันตราย

หลังจากที่ป้อนยาห้ามเลือดแล้วนั้น โล่หวินหลานก็ป้อนยาชาให้เขากินอีกครึ่งถ้วยใหญ่ จนสวินโม่ค่อยๆสลบ

มองดูใบหน้าที่ซีดเซียวของสวินโม่นั้น โล่หวินหลานเองก็ทำทุกอย่างให้เร็วที่สุดเท่าที่นางจะทำได้ มิเช่นนั้นอาจจะเสียเลือดมากเกินไป

โล่หวินหลานใช้น้ำเกลือมาล้างที่แผล