บทที่ 8 ขายโสมป่า

เถ้าแก่หยู่รับโสมป่ามาตรวจดูอย่างละเอียด โสมป่าต้นนี้สภาพสมบูรณ์ น่าจะมีอายุราวสามสิบปี เป็นของดีที่หายาก

"ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงอยากขายเท่าไหร่?"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนขมวดคิ้ว นางไม่รู้ราคาสินค้าในยุคต้าจิ้งนี้เลย ให้นางตั้งราคาช่างลำบากใจจริงๆ

"ขอให้เถ้าแก่หยู่เสนอราคามาเถอะค่ะ ถ้าร

บทที่ 9 ซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน

ไป๋จุ้นอี้ยิ้มค้อมตัวคำนับทั้งสอง: "คุณย่า คุณผู้หญิง พวกเราได้พบกันอีกแล้ว"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนขมวดคิ้วไม่พูดอะไร นางไม่รู้ว่าชายคนนี้ต้องการอะไร

ชีจื่อเดินมา: "นายท่าน จัดการเรียบร้อยแล้ว"

"อืม" พูดจบก็หันไปทางทั้งสอง: "เรื่องเมื่อครู่เป็นความผิดของข้าที่สอนลูกน้

บทที่ 10 บ้านเจ้ารวยแล้วสินะ

ลูกจ้างถือธนบัตรและเหรียญทองแดงยังงงอยู่ เถ้าแก่เฉียนเดินมาตีหลังหัวเขา: "ไปหยิบเงินหนึ่งตำลึงให้ลูกค้า"

ลูกจ้างลูบหัวยิ้มบอกฮวาเฉี่ยนเหมียน: "คุณผู้หญิงรอสักครู่" แล้ววิ่งไปหาเงินทอน

เถ้าแก่เฉียนมองหญิงสาวในชุดขาดๆ ผอมซีด ดูเหมือนอดอยากมานาน จนดูผิดไปจากเดิม

"สวัสด