บทที่ 737 เบื่อเหลือเกิน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนจิ้มจมูกเล็กๆ ของเขา: "ฉันว่าเจ้าแค่หิว ยังจะมาอ้างว่าหนีออกจากบ้าน"

"ฮิฮิ~"

"เล่อเฉิง"

"เหยวนเหยวน"

"หนานกวา"

"......"

นอกประตูเรือนมีเสียงเรียกของอย่าหลาน จื่อเยว่ และพ่อแม่ของเด็กคนอื่นๆ มองซูโหย่วจิ่นแวบหนึ่ง เขายิ้มแล้วหันไปเปิดประตู

ไม่นานในเรือ

บทที่ 738 เกมหัวผักกาด

ซูโหย่วจิ่นคิดตามที่เธอพูด: "ต้องมีคนคอยดูแลพวกเขาโดยเฉพาะใช่ไหม?"

"ใช่ ต้องเป็นคนที่มีความอดทน ทำอาหารให้พวกเขา สอนพื้นฐานต่างๆ รู้จักรูปภาพ ตัวอักษร การพูด อะไรพวกนี้"

"ฟังดูไม่เลวนะ"

"เราถามแม่ก่อนว่าอยากไปเที่ยวที่ต่างๆ ไหม ถ้าท่านไม่อยากไป เราก็สร้างโรงเรียนอนุบาล แบ

บทที่ 739 นักหมากรุกห่วย

เพยเล่อเฉิงรู้สึกว่าน่าสนุก: "ดีครับ แต่หนูไม่อยากเป็นหัวผักกาดม่วง หนูชอบสีเขียว"

"งั้นเจ้าก็เป็นหัวผักกาดเขียว แล้วคนอื่นๆ อยากได้สีอะไร?"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนดูเด็กๆ เลือกสีเสร็จหมด พาพวกเขาเล่นในเรือน ตอนแรกเด็กๆ ยังจำไม่ได้ ทำผิดหลายครั้ง แต่ละครั้งที่ทำผิดก็หัวเราะชอบใจ