บทที่ 727 เชือกถักดอกไม้

คุณย่าไป๋จับมือเธอตบเบาๆ "คนแก่แล้ว ใช้การไม่ได้แล้ว ร่างกายทรุดลงทุกวัน อยากจะไปพักที่บ้านเจ้าสักพัก แต่ร่างกายไม่อำนวย"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนยิ้มปลอบ "ท่านอย่าพูดอย่างนั้น ช่วงนี้อากาศเย็น รอให้อากาศอุ่นขึ้น ร่างกายท่านดีขึ้น แล้วค่อยไปพักที่บ้านพวกเราสักพัก"

"ดีๆ แม่ของเจ้า

บทที่ 728 การค้าทางทะเล

ตอนกินข้าว อี้อี้ก็วิ่งมานั่งข้างเธอ กระซิบคุยกับเธอเบาๆ

ไป๋จุ้นอี้มองซูโหย่วจิ่น "ข้าว่าภรรยาเจ้าไปที่ไหนก็เป็นที่รักของเด็กๆ"

"เจ้าอิจฉาหรือ?"

"ลูกสาวข้ายังไม่เคยติดข้าขนาดนี้เลย เจ้าว่าไง?"

"เจ้านี่ก็แย่จริงๆ"

ไป๋จุ้นอี้มองทั้งสองคน "พวกเจ้าจะอยู่เมืองหลวงถึงเมื่อไ

บทที่ 729 ข้าน้อยไม่กล้า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนถือพระราชโองการมาที่ตำหนักเล่อเฟย เล่อเฟยและบุตรชายเห็นนางมาก็ไม่แปลกใจ เมื่อเห็นพระราชโองการในมือนางก็ยิ่งไม่แปลกใจ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนให้คนอ่านพระราชโองการ แล้วพูดกับคนด้านหลัง "ข้าอยากคุยกับเล่อเฟยสองสามคำ รบกวนพวกเจ้ารออยู่ข้างนอก"

"เจ้าค่ะ พระชายา" ขันทีแ