บทที่ 715 โอ๋หยางเจว๋อาการหนัก

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นน้องสี่และน้องห้าวิ่งมา: "มาช่วยกัน"

"แม่ ต้องให้อาหารพวกมันทุกครั้ง รู้สึกเหนื่อยจัง"

"งั้นพวกเราปล่อยพวกมันกลับป่าไหม?"

น้องสี่และน้องห้าลังเล ถ้าปล่อยกลับไปก็จะคิดถึงพวกมัน สุดท้ายก็ยอมแพ้ให้อาหารพวกมัน

เป่ยเป่ย เยว่เอ๋อร์ และอู๋อวิ๋น อาจเพร

บทที่ 716 รักษาราชการแทน

ซูโหย่วจิ่นและฮวาเฉี่ยนเหมียนทั้งสองคนไม่พูดอะไร รอฟังคำพูดต่อไปของเขา

โอ๋หยางเจว๋มองทั้งสองคนที่ขมวดคิ้ว: "อย่าโทษหัวหน้าหน่วยลับเลย เขาทำแบบนี้ก็หวังให้ข้าสบายใจ ข้าคิดว่าจะทนจนพวกเขาบรรลุนิติภาวะ ให้พวกเขาเติบโตขึ้น แต่ตอนนี้คงทนไม่ไหวแล้ว"

"ไอๆๆ..."

"โหย่วจิ่น ก่อน

บทที่ 717 คณะทูต

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเอนพิงในอ้อมกอดเขา มือเล่นผมยาวของเขา: "ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไร แค่มีคณะทูตจากต่างแดน ทางนี้บอกว่าฟังภาษาพวกเขาไม่เข้าใจ"

"ฟังไม่เข้าใจ?"

"ใช่ มีปัญหาเรื่องการสื่อสารทางภาษา"

ซูโหย่วจิ่นขมวดคิ้ว: "ดูเหมือนเราจะไม่มีคนที่เกี่ยวข้องด้วย"

"พรุ่งนี้ข้าจะไปดู"

"เฉี่