บทที่ 712 ตาต่อตาฟันต่อฟัน

ซูโหย่วจิ่นทั้งสองคนส่งเขาถึงหน้าประตู มองดูเขาขึ้นรถม้าจากไป

ซูโหย่วจิ่นจูงมือฮวาเฉี่ยนเหมียน เดินไปที่ลาน: "เขาถามถึงใคร?"

"หย่าหลาน"

"พวกเขาสองคนมีเรื่องราวอะไรกัน?"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเล่าเรื่องราวของพวกเขาให้ซูโหย่วจิ่นฟัง ซูโหย่วจิ่นก็ได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้จะพูดอย่า

บทที่ 713 ความฝันที่ยาวนาน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นว่าอาการของคุณย่าซูคงที่แล้ว ทั้งสองคนจึงไม่ได้เข้าไป ปล่อยให้ลุงฉินและคนวัยเดียวกันไปปลอบใจนาง คงจะดีกว่าพวกเขา

น้องสี่และน้องห้าทั้งสองคนก็สวมชุดดำ เด็กทั้งสองร้องไห้น้ำตานอง คนแก่ในบ้านทุกคนล้วนชอบพาเด็กทั้งสองไปเล่น มีความผูกพันกันมาก

เมื่อใครสัก

บทที่ 714 ความเสียใจ

ซูโหย่วจิ่นฟังอย่างหลงใหล นี่ไม่เหมือนความฝัน แต่เหมือนประสบการณ์จริง มองคนข้างๆ ที่เล่าอย่างเรียบๆ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเล่าอย่างสงบ ไม่ได้ใส่อารมณ์ส่วนตัวใดๆ: "มหัศจรรย์ใช่ไหม"

"อยากเห็นโลกในความฝันของเจ้าจริงๆ"

"ก็แค่ความฝันเท่านั้นแหละ จดหมายของต้าเป่าล่ะ?"

"นี่ไง" ซูโหย่วจิ