บทที่ 606 การเติบโต

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมาถึงบ้านที่อยู่ใกล้บ้านพวกเขาที่สุด ประตูบ้านหลังนี้ถูกพังเข้ามา จากข้างในมีเสียงร้องไห้ของหญิงสาวดังออกมา "ปล่อยข้านะ อ๊า! อย่า!"

"ฉึก" เสียงเสื้อผ้าถูกฉีกขาด

"ไอ้พวกสัตว์ ปล่อยลูกสาวข้านะ" เสียงผู้ชายร้องไห้

"ข้าสู้กับพวกแกตายเป็นตาย" หญิงคนหนึ่งถือกรรไกรจะ

บทที่ 607 พวกเขาจะกลับมาอีกไหม?

เมื่อซ่งเปี้ยวนำเจ้าหน้าที่มาถึง ก็ตกใจจนพูดไม่ออก เดินมาหน้าทั้งสองคน "องค์ชาย พระชายา นี่..."

ซูโหย่วจิ่นไม่ได้พูดอะไรมาก ชี้ไปที่คนหลายร้อยคนที่ถูกล้อมไว้ "พาคนพวกนี้ไปเถอะ"

"ให้ข้าส่งคนมาช่วยจัดการไหม?"

ซูโหย่วจิ่นมองสภาพหมู่บ้าน "รบกวนด้วย"

ซ่งเปี้ยวสั่งให้

บทที่ 608 คืนสัญญาขายตัว

ซูโหย่วจิ่นและฮวาเฉี่ยนเหมียนยังคงเหมือนเดิม พวกเขาพบตายายคู่หนึ่งในกลุ่มผู้อพยพ เหลือแค่สองคนในครอบครัว ชายชราเป็นนักปราชญ์เก่า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นว่าเขาไม่ใช่คนล้าสมัย จึงให้ทั้งสองอยู่สอนหนังสือที่โรงเรียนในหมู่บ้าน ให้เจียงป๋ออี้สอนเด็กคนอื่นๆ ที่บ้าน

เจียงป๋ออี้ยินด