บทที่ 593 เป่ยเป่ย ขอโทษนะ

สุดท้ายเด็กทั้งสามก็อยู่ในลานบ้านของพวกเขา เอ้อร์เป่าและซานเป่ารับหน้าที่ดูแลครอบครัวของเป่ยเป่ย แม้แต่ต้าเป่าจะช่วยก็ถูกปฏิเสธ

เช้าวันรุ่งขึ้นเป่ยเป่ยตื่นขึ้น เห็นสถานที่แปลกตาก็คำรามออกมา เสียงคำรามนี้ทำเอาน้องสี่น้องห้าที่กำลังหลับสบายสะดุ้งตื่น "ว้า" ร้องไห้ออกมา

ฮ

บทที่ 594 เป็นเป่ยเป่ยใช่ไหม

ซูโหย่วจิ่นจัดคำพูด: "แม่ ฟังแล้วอย่าตกใจนะ"

คุณย่าซูเห็นท่าทางของเขาแบบนี้ ก็รู้สึกไม่สบายใจ: "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"คือว่า... คือในห้องพวกเรามีเสือ"

"เสือ?" คุณย่าซูตาโต

ซูโหย่วจิ่นเห็นท่าทางของท่านก็คาดเดาไม่ถูก: "แม่ อย่าตกใจ พวกมันคือ..."

"เป็นเป่ยเป่ยใช่ไหม?

บทที่ 595 เล่นซน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเพิ่งหยิบขนมจากกระเป๋า ใครจะรู้ว่าตัวเล็กนี่ไม่ได้มาหาเธอ แต่กระโดดขึ้นหลังเป่ยเป่ยแล้วกระโดดโลดเต้น

เป่ยเป่ยอยากสลัดมันลงหิมะ สองตัววิ่งไล่จับกันในหิมะ จากนั้นอี้เยว่ยกับพวกก็เข้าร่วมด้วย แม้แต่อู๋ยุนกับพวกก็วิ่งออกมาเล่นซนด้วยกัน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนหันไปเห็นคู่ของเป