บทที่ 58 ความรู้สึกที่เป็นธรรมชาติของมนุษย์

ซานเป่าได้ยินฮวาเฉี่ยนเหมียนพูดว่าจะส่งพวกเขาไปเรียน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตื่นเต้น: "แม่ พูดจริงเหรอครับ?"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนลูบหัวเล็กๆ ของเขา: "อืม จริง แต่พวกเจ้าไปเรียนหนังสือแล้วก็ต้องออกกำลังกายทุกวันด้วย จะเหนื่อยกว่าตอนนี้"

"พวกเราไม่กลัวเหนื่อ

บทที่ 59 ของในสต็อก

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเตรียมจะไปในเมือง ยังคิดว่าจะเอาเครื่องปรุงไปอย่างไร แม้ว่าเครื่องปรุงแต่ละห่อจะเล็ก แต่หมื่นกว่าห่อก็มีปริมาณพอสมควร

ฮวาเฉี่ยนเหมียนหาผ้าสะอาดมาผืนหนึ่ง รองในตะกร้าสะพายหลัง แล้วหาผ้าอีกผืนมาคลุมด้านบน เตรียมจะค่อยๆ หยิบของจากห้วงมิติใส่เข้าไประหว่างนั่งรถวัว

บทที่ 60 ตาเป็ด

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมาถึงหน้าร้านยาเหรินจี้ วันนี้ร้านยาเหรินจี้มีคนค่อนข้างเยอะ ยังไม่ถึงเที่ยงก็มีคนมาเข้าแถวรอตรวจโรคหลายคนแล้ว

เด็กช่วยงานที่เคยต้อนรับเธอวันนี้ก็ยุ่งเป็นพิเศษ กำลังดูหม้อยาที่ต้มอยู่ข้างเตา ทั้งร้านเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพร พอได้กลิ่นนี้เธอก็คิดถึงเพื่อนสนิท

เถ้าแก่ห