ตอน 405
ข้ามเวลามาเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายของลูกน้อยสามคน
บทที่ 405 ความผิดนี้ข้ายอมรับ
ซูโหย่วจิ่นและฮวาเฉี่ยนเหมียนพาเอ้อร์เป่าและซานเป่ากลับจากเขามาที่กระต่ายเลี้ยง ทั้งสี่คนตัวสกปรกมอมแมม
คุณย่าซูไม่ค่อยมีสติช่วงนี้ คนในบ้านให้นอนพักผ่อน พอได้ยินว่าพวกเขากลับมา รีบลุกใส่รองเท้าลวกๆ วิ่งออกมาที่ลาน
เห็นทั้งสี่คนยืนอยู่ในลานสภาพเละเทะ ดูก็รู้ว่าขึ้น
ตอน 406
บทที่ 406 การชดเชย
ซูโหย่วจิ่นก้มมองเด็กสองคนที่คุกเข่าอยู่: "เพราะอะไรล่ะ"
"พ่อ ถ้าพวกเราไม่เข้าไปในป่าเอง น่านน่านก็คงไม่ตาย ฝูงหมาป่าก็คงไม่ตาย แม่ก็คงไม่บาดเจ็บ ลูกหมาป่าก็คงไม่ต้องกำพร้าพ่อแม่"
"ใช่"
"พ่อ เป่ยเป่ยเกลียดพวกเราหรือเปล่า?"
"พ่อไม่รู้ว่าเป่ยเป่ยจะเกลียดพวกเธอหรือไม่ แต่แม่ของ
ตอน 407
บทที่ 407 ต้าหวง
ฮวาเฉี่ยนเหมียนเตือนพวกเขาเบาๆ: "พวกเธออาจจะไปถามตาสือกับย่าซุนดู ว่าพวกเขารู้ไหมว่าช่วงนี้บ้านไหนมีสัตว์เลี้ยงออกลูก"
เด็กทั้งสองตาเป็นประกาย: "ขอบคุณแม่" พูดจบก็วิ่งไปหาสือหยวนและป้าซุน
เด็กทั้งสองถามได้คำตอบก็วิ่งกลับมาด้วยความดีใจ: "แม่ พวกเราถามได้แล้ว มีหลายบ้านที่มีสัตว์เ