บทที่ 346 ฉันคือสามีของเธอ

ซูโหย่วจิ่นอยู่เป็นเพื่อนฮวาเฉี่ยนเหมียน รอจนเธอจัดการทุกอย่างเสร็จ เห็นสีหน้าอ่อนล้าของเธอจึงพูดว่า: "เฉี่ยนเฉี่ยน ต่อไปถ้าจะทำอะไร บอกฉันได้ ฉันจะทำให้เอง"

"ได้เลย พอฉันมอบทุกอย่างให้เธอแล้ว ฉันจะนอนเป็นปลาเค็ม"

"ดี ต่อไปเธอสั่ง ฉันจะเป็นผู้ช่วย"

"นี่เธอพูดเองนะ"

"

บทที่ 347 รอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมีเสื้อผ้าในห้วงมิติ แต่ปัญหาคือมีคนอยู่ด้วย เธอไม่สามารถเสกเสื้อผ้าออกมาได้ และตอนนี้เธอเพิ่งนึกถึงชุดชั้นในในกล่อง

"บ้าจริง ทำไมถึงลืมเรื่องนี้ไปได้"

ซูโหย่วจิ่นมองไม่เข้าใจว่าของสองอย่างนี้คืออะไร ลองทำท่าทางครู่ใหญ่ก็ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร สุดท

บทที่ 348 ลองยอมรับฉันได้ไหม?

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองเขาไปตักน้ำร้อนจากครัว แล้วตักน้ำเย็นจากโอ่งมาผสมให้เป็นน้ำอุ่น และยังเตรียมผ้าขนหนูให้เธอด้วย

ซูโหย่วจิ่นเห็นเธอยืนนิ่ง: "เฉี่ยนเฉี่ยน ยังไม่สบายอยู่หรือ?"

"หา?" ฮวาเฉี่ยนเหมียนได้สติ: "ทำไมเธอถึงรู้เรื่องพวกนี้?"

ซูโหย่วจิ่นยิ้ม: "แต่ก่อนแม่กับพ