บทที่ 333 ซูโหย่วจิ่นทำได้ดี

ทั้งสองปีนกำแพงกลับโรงเตี๊ยมอย่างเงียบๆ ฮวาเฉี่ยนเหมียนปีนเข้าหน้าต่าง ซูโหย่วจิ่นยังอยากจะพูดอะไร แต่ก็ถูกหน้าต่างกั้นไว้ข้างนอก ได้แต่มองท้องฟ้าอย่างอ่อนใจ

ขณะที่ฮวาเฉี่ยนเหมียนปิดหน้าต่าง มุมปากก็ยกยิ้ม "ซูโหย่วจิ่นทำได้ดี พยายามต่อไปนะ"

ซูโหย่วจิ่นได้ยินเสียงฮวาเ

บทที่ 334 โลกของตัวเอง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นสองคนที่ถูกล่ามโซ่อยู่ที่มุม เป็นชายคนหนึ่งอุ้มเด็กหญิงอายุราว 7-8 ขวบ ทั้งสองก้มหน้าจนมองไม่เห็นใบหน้า

แต่ไม่รู้ทำไม ฮวาเฉี่ยนเหมียนรู้สึกว่าคนนี้แตกต่างจากคนที่ยอมแพ้ชะตากรรม เขาดูเหมือนมีโลกของตัวเอง ทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับเขา

ซูโหย่วจิ่

บทที่ 335 ตัวเองลอยเกินไปหรือเปล่า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ เรื่องราวเหล่านี้ยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดี จะได้ไม่เพิ่มความวุ่นวาย ตอนนี้เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว

ทุกคนเดินตามหลังฮวาเฉี่ยนเหมียนและซูโหย่วจิ่น นางกำนัลสองคนจำซูโหย่วจิ่นได้ ชายหนุ่มที่รู้วิชายุทธ์มองซูโหย่วจิ่น ดูเหมือนอยากพูดแต่ก็