บทที่ 30 พอดีฉันกำลังต้องการเหยื่อล่อ

คุณย่าซูเข้าใจแล้วจึงรับเงินไว้ เก็บไว้ติดตัว "เฉี่ยนเมี่ยน พรุ่งนี้หนูจะกลับมาไหม?"

"กลับค่ะ แต่ไม่แน่ว่าจะกลับเวลาไหน ไม่ต้องรอหนูนะคะ" ฮวาเฉี่ยนเหมียนคิดสักครู่แล้วหยิบเงิน 2 ตำลึงจากอกเสื้อยื่นให้ "ท่านเก็บไว้ ฟืนที่บ้านหมดแล้ว พรุ่งนี้ซื้อมาให้เขาส่งนะคะ

บทที่ 31 เสือขาว

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนั่งอยู่บนต้นไม้ กินซาลาเปาสองลูกและรอเป็นเวลานานแต่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหว กำลังคิดว่าวันนี้สัตว์ป่าคงไม่ออกมา จู่ๆ ก็เห็นความเคลื่อนไหวหลังพุ่มไม้ รีบกลั้นหายใจ กลัวว่าจะทำให้เหยื่อตกใจหนีไป

ไม่นานก็เห็นหัวน้อยๆ ที่มีขนปุกปุยโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ตัวน้อยยังระแวดระวัง

บทที่ 32 รักษาเสือขาว

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเทแอลกอฮอล์ลงบนแผล มันเจ็บจนพยายามจะดึงขากลับ แต่ฮวาเฉี่ยนเหมียนจับไว้แน่น หลังทำความสะอาดแผลแล้วก็บดยาเม็ดโรยลงบนแผล แล้วพันด้วยผ้าพันแผล

"เรียบร้อยแล้ว อีกไม่กี่วันก็หาย อย่าเอาลิ้นเลียนะ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเก็บของเข้าห้วงมิติ แล้วเตรียมจะออกไป พอถึงปากถ้ำก็นึ