บทที่ 265 จิตใจคนย่อมลำเอียงเป็นธรรมดา

ฮวาเฉี่ยนเหมียนใช้มือลูบใบหน้า ไม่รู้สึกว่าผอมนะ ผิวของร่างกายนี้ยังดีอยู่ สัมผัสแล้วนุ่มลื่น ประหยัดเวลาในการบำรุงผิวไปได้

คุณย่าซูหวีผมยาวให้เธอเรียบร้อย: "เธอยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?"

"เหมือนจะยังไม่ได้กินค่ะ"

"แม่จะไปอุ่นอาหารให้"

"แม่ หนูไปเองค่ะ" พูด

บทที่ 266 ศิลปะการลอบสังหารหรือ?

ฉือจู้มองเด็กๆ ทั้งสี่คนที่อยู่ข้างๆ เขา: "นายท่าน อนุญาตให้พวกเราคิดดูก่อนได้ไหมครับ?"

"แน่นอน ฉันให้โอกาสพวกเธอเลือก ให้พวกเธอตัดสินใจเอง" ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองเด็กๆ "แต่ฉันหวังว่าพวกเธอจะคิดให้ดี เพราะอาจถึงตายได้ ฉันไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของพวกเธอได้"

"นา

บทที่ 267 น้องชายของหวั่นซาน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมอบกุญแจโกดังให้กับซือจวน ที่นี่ยังต้องไปบอกร้านยาเหรินจี้และเยว่ไหลจวี่ด้วย ไม่เช่นนั้นตอนที่เธอไม่อยู่อาจจะเกิดปัญหาที่ไม่จำเป็นขึ้นได้

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไปที่ร้านยาเหรินจี้ก่อน เถ้าแก่หยู่พอดีอยู่ที่ร้าน: "เถ้าแก่หยู่"

"คุณนายซู วันนี้มีเวลาว่างมาหาหรื