บทที่ 245 ข้าต่างหากที่เป็นนายเจ้า

ซูโหย่วจิ่นเห็นสีหน้าเธอเปลี่ยนไปมา ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

ไป๋จุ้นอี้เห็นสีหน้าเธอเช่นกัน จึงสะกิดซูโหย่วจิ่น "เธอเป็นอะไรไป?"

"นายถามข้า แล้วข้าจะไปถามใคร?"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนคำนวณเงินหลายหมื่นตำลึงในใจ ซื้อที่ดินปลูกพืชแล้วลงทุนอย่างอื่น ก็คงไม่เหลือเท่าไหร่ แ

บทที่ 246 ข้าเห็นจิ่นเอ๋อร์แล้ว

ไป๋จุ้นอี้อยากรู้อยากเห็นจึงชะโงกหน้าไปดู แต่ซูโหย่วจิ่นสังเกตเห็นจึงรีบพับกระดาษในมือเก็บเข้าอก แล้วหยิบธนบัตรมูลค่า 100 ตำลึงสองใบยื่นให้ฮวาเฉี่ยนเหมียน

ไป๋จุ้นอี้หน้าบึ้งมองทั้งสองคน "ต้องขี้เหนียวขนาดนี้เลยเหรอ?"

ซูโหย่วจิ่นพูดเรียบๆ "ข้าจ่ายเงิน แกไม่ได้จ่าย"

บทที่ 247 ข้าไม่ได้ขาดวัวขาดม้า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนส่งคุณย่าซูถึงประตูอำเภอ ให้นำผักกลับบ้านด้วย ไม่งั้นที่บ้านจะไม่มีอะไรเลย

คุณย่าซูขึ้นเกวียนที่มาจากหมู่บ้านข้างๆ "เฉี่ยนเหมียน เธอกลับไปเถอะ"

"หนูดูแม่ไปก่อนแล้วค่อยกลับ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองเกวียนที่คุณย่าซูนั่งจนลับตาไป จึงถือผักที่เหลือเดินกลับเ