บทที่ 217 ไล่ออกจากบ้าน

คุณย่าซูคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอน จนได้ยินเสียงหลานทั้งสามอีกครั้ง จึงรู้ว่าไม่ใช่ภาพหลอน รีบวิ่งไปที่ประตูเพื่อดูสภาพพวกเขา

เห็นรอยฟกช้ำมากมายบนใบหน้าเด็กทั้งสาม ก้มลงลูบแผลบนใบหน้าหลานๆ เบาๆ น้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวดใจ "เป็นอะไรถึงเป็นแบบนี้ เจ็บไหม?"

ต้าเป่ายื่นมือไปเช็ดน้

บทที่ 218 คนสนิท

ฮวาเฉี่ยนเหมียนยิ้มพลางยักไหล่ "แม่ ข้ายังมีลูกชาย จะเหงาได้ยังไง"

"คุณย่า พวกเราโตแล้วจะดูแลแม่เอง อย่าไล่แม่ไปนะ"

คุณย่าซูมองหลานทั้งสามที่ยืนอยู่ที่ประตูไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ "คุณย่าจะไล่แม่เจ้าไปตอนไหนกัน"

"ไม่ไล่แม่ แต่ยังจะให้แม่แต่งงานใหม่"

"งั้นพวกเจ้าหาคนมาเป็นเขยเข้

บทที่ 219 เรื่องในอดีตของชายชราฉิน

ชายชราฉินกระตุกมุมปาก เขาไม่เข้าใจว่าจะชอบนางได้อย่างไร "ข้าไม่ได้มีรสนิยมแย่ขนาดนั้น"

"ข้านึกว่าท่านเป็นคนสนิทมาช่วยนาง"

"เหมือนกับเจ้า"

"ทำไม?"

"นางทำให้แม่เจ้าเสียใจ"

ตอนนี้ฮวาเฉี่ยนเหมียนกระตุกมุมปากบ้าง "ท่าน?"

"ข้าเคยชอบแม่เจ้า แต่ตอนนั้นยากจน ข้าเลยค