บทที่ 194 เตาย่าง

คุณย่าซูเห็นว่าตนช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ ก็จำใจออกไปก่อน ฮวาเฉี่ยนเหมียนทำอาหารเย็นเสร็จพอดีกับเวลาเด็กทั้งสามเลิกเรียน รีบแบ่งส่วนของเจียงป๋ออี้ใส่กล่องอาหาร

"แม่ หนูไปรับต้าเป่าพวกเขานะคะ"

"ได้"

ตอนฮวาเฉี่ยนเหมียนไปถึงมีแค่พี่น้องต้าเป่าทั้งสามคนและเจียงป๋ออี้ยืนอยู่ที่หน้าประตู

บทที่ 195 หมูน้อยไม่หล่อเท่าข้า

เด็กทั้งสามกินข้าวเสร็จก็เดินมาดูของแปลกๆ ชิ้นนี้: "แม่ นี่คืออะไรครับ?"

"นี่คือของที่ใช้ทำอาหารอร่อยๆ จ้ะ"

พอเอ้อร์เป่าได้ยินคำว่าอาหารอร่อย ตาก็เป็นประกายจ้องเตาย่าง: "อาหารอร่อยเหรอ?"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองเอ้อร์เป่าอย่างขบขัน บีบแก้มอวบๆ ของเขา: "เจ้ากินอีกจะกลาย

บทที่ 196 สุรุ่ยสุร่าย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองแล้วยิ้มพูดว่า: "คุณจริงๆแล้วรู้ทุกอย่างเลยนะ แต่ก่อนข้าคิดจะเปิดร้านบาร์บีคิว แต่เพราะมีเคอร์ฟิวก็เลยล้มความคิดนั้นไป แต่ในอนาคตอาจจะเปิดร้านบาร์บีคิวกลางวัน"

"ร้านบาร์บีคิวกลางวัน?"

"ใช่ค่ะ เป็นร้านที่เปิดขายตอนกลางวัน ถ้าไม่มีเคอร์ฟิว การกินบาร์บีคิวตอ