บทที่ 145 ชายหญิงต้องรักษาระยะห่าง

วันที่สองอาการปวดท้องของฮวาเฉี่ยนเหมียนดีขึ้นแล้ว ผ่านไปประมาณสิบวัน ตุ่มอีสุกอีใสของต้าเป่าเริ่มตกสะเก็ด มีแนวโน้มจะหลุดลอก

ตอนจะหลุดลอกย่อมคันบ้าง ต้าเป่าอยากเกาอีก "แม่ คันครับ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนรีบห้ามมือที่จะเกา "เกาไม่ได้ ต้องปล่อยให้หลุดเอง ไม่งั้นหน้าจะเป

บทที่ 146 การบวกเลข

ฮวาเฉี่ยนเหมียนรับการบ้านของทั้งสองคนมาตรวจอย่างละเอียด ซานเป่าเขียนตัวอักษรพัฒนาขึ้นมาก เอ้อร์เป่าก็มีพัฒนาการแต่เมื่อเทียบกับซานเป่าแล้วยังด้อยกว่ามาก

ฮวาเฉี่ยนเหมียนคืนการบ้านให้ทั้งสองคน ลูบหัวเบาๆ "พัฒนาขึ้นมากทั้งคู่ ต้องพยายามต่อไปนะ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองเอ้อร์เป่าและซาน

บทที่ 147 ค่อยเป็นค่อยไป

หลังจากต้าเป่าหายป่วยแล้ว ก็เริ่มกลับมาฝึกยามเช้าตามปกติ เด็กทั้งสามคนมีพื้นฐานที่แน่นมาก ฮวาเฉี่ยนเหมียนจึงสอนท่าทางบางอย่างเพิ่มเติมจากพื้นฐานที่มีอยู่

ตอนนี้โรงเรียนอยู่ติดกัน ทำให้พวกเขามีเวลาฝึกซ้อมมากขึ้น ทุกครั้งที่ฮวาเฉี่ยนเหมียนสอนท่าใหม่ เธอจะคอยแก้ไขท่าทางที่ไม