บทที่ 424 เงื่อนไขที่ดี

คนจากวัดร้างวิ่งกรูไปนอกเมือง พอไปถึงที่นั่น มีคนมารวมตัวไม่น้อยแล้ว ทุกคนถูกดึงดูดด้วยหม้อหลายใบในเพิงหญ้า

กลิ่นหอมของข้าวต้มดึงดูดจิตใจทุกคน หลายคนจ้องมองหม้อเหล่านั้นตาไม่กะพริบ

"หอมจัง!"

"กรึ๊บๆ"...

คนท้องหิวกุมท้องที่ไม่สบาย บางคนถึงกับหิวจนตาเขียว จ้องหม้อข้างหน้า

บทที่ 425 ต้องรักษากฎ

ผู้อพยพหางานทำยากมาก หลายคนเมื่อรู้ว่าเป็นผู้อพยพ จะไม่ให้ค่าแรง แค่ให้อาหารวันละหนึ่งหรือสองมื้อ แต่ละครั้งให้กินน้อย แต่งานที่ต้องทำกลับมากมาย ต้องตื่นก่อนฟ้าสาง พักได้หลังฟ้ามืด กลางวันอย่าว่าแต่พัก แค่ดื่มน้ำชาก็โดนนายจ้างสั่งสอน

ขู่ไปมา บอกว่าถ้ากล้าขี้เกียจอีก ให้ไปเลย

บทที่ 426 แม่ลูกจ้าวอวี๋โจว

ทุกคนที่ถือป้ายไม้ รีบวิ่งไปที่เพิงหญ้าเพื่อรับข้าวต้มร้อนๆ หนึ่งชาม

หญิงคนหนึ่งพาลูกมาด้วย เด็กอายุราวสามขวบ ร่างกายผอมแห้ง

เธอยื่นป้ายไม้ให้ซูเป่าจูที่รับผิดชอบแจกจ่าย ซูเป่าจูมองแล้วยื่นชามให้สองใบ

หญิงคนนั้นพูดโดยไม่ทันคิด "คุณให้มากไป ข้ามาคนเดียว"

ซูเป่าจูตอบ