บทที่ 324 ตกลงราคาที่สิบเอ็ดตำลึง

อาหารที่ให้พวกเขากินนั้นแทบไม่ต้องพูดถึง แค่ให้น้ำแกงเล็กน้อยเพื่อประทังชีวิตก็พอ ถ้าตายระหว่างทางก็ไม่เป็นไร เพราะไม่ได้คาดหวังอะไร เป็นของที่ได้มาฟรีๆ

ตอนนี้ขายได้คนละห้าตำลึง นั่นคือกำไรทั้งหมด

แน่นอนว่าเฒ่าหลัวผู้เจ้าเล่ห์ไม่กล้าแสดงความดีใจออกมา กลับทำหน้าเ

บทที่ 325 หนึ่งตำลึงก็พอ

หลังจากเฒ่าหลัวตัดสินใจขาย เขาก็ตะโกนใส่ทาสทั้งสองที่ดูเหมือนจะตายไม่ตาย "รีบไปพบนายของพวกเจ้าเร็วเข้า ต่อไปนี้ได้อยู่กับนาย พวกเจ้าจะมีความสุขแล้ว"

หยางฟูและชายที่มีแผลเป็นยืนนิ่งเหมือนท่อนไม้

ชายที่มีแผลเป็นเพียงแค่มองผ่านๆ ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

หยางฟูพยายามหันหน้าไป

บทที่ 326 ชาวบ้านซิ่งฮวามากันหมดแล้ว

แต่เขาไม่คิดว่าเจ้านายจะพาไปหาหมอ คนอย่างเขาไม่คู่ควรให้คนเสียเงินรักษา

"ยืนนิ่งทำไม" ซูยินเห็นเขายืนอยู่กับที่นาน จึงเตือน

ทาสชายที่มีแผลเป็นตื่นจากภวังค์ เดินเข้าไปให้หมอตรวจร่างกายอย่างแข็งทื่อ หลังจากตรวจแล้วพบว่าสภาพร่างกายยังดีกว่าหยางหฟูเล็กน้อย แต่ก็ไ