บทที่ 260 ข้าไม่รู้จริงๆ

ผู้จัดการใหญ่มีรอยแผลจากดาบบนใบหน้าและแขน เลือดยังไหลซึม ทั้งตัวดูย่ำแย่

เขาถูกกดให้คุกเข่าต่อหน้าชายสวมหน้ากากผี มีดาบคมกริบจ่อที่ลำคอ

ชายสวมหน้ากากผีโบกมือ ดาบคมก็เลื่อนออก

ผู้จัดการใหญ่ไม่รู้สึกปลอดภัย กลับรู้สึกถึงอันตรายมากขึ้น

เขาไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร มีจุดประ

บทที่ 261 เจ้าของร้านใหญ่เสียชีวิต

บัดซบ! ไอ้เต่านี่กล้าเอาเขามาเป็นแพะรับบาป เขากลายเป็นแพะรับบาปของมัน

คนแซ่ซูคนนั้นก็คงถูกใช้เป็นเกราะกำบังเช่นกัน ไอ้เต่านั่นพูดว่ายิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าคนแซ่ซูนั่นไม่ชอบมาพากล บัดซบ ทำไมถึงได้หลงเชื่อคำลวงของมัน

ถ้าคนแซ่ซูมีปัญหาอะไร ทำไมตอนแรกถึงได้มอบกิจการท

บทที่ 262 ปรึกษาเรื่องแก้แค้น

จางซิง อยากจะพูดอะไรอีก แต่เห็นท่าทีของซูเสี้ยวจง ก็ไม่กล้าขัดหน้าเขามากเกินไป เพราะต่อไปการระดมกำลังคนของอี้เซี้ยงตึ้ง ยังต้องได้รับความเห็นชอบจากเขา

"ฟังรองเจ้าของร้านก็แล้วกัน"

หลี่เออร์ พาจางซิง ไปที่โรงเตี๊ยมชิงเฟิง ทั้งสองนั่งอยู่ที่ร้านน้ำชาฝั่งตรงข้าม

มีแขก