บทที่ 250 ทิ้งพ่อแม่

สิ่งที่ภรรยาพูดไม่ผิดเลย แม้ไม่คิดเพื่อตัวเอง ก็ต้องคิดเพื่อลูก

หลี่ซื่อสังเกตเห็นสีหน้าสามีเปลี่ยนไป จึงเร่งเร้าอีก "ดูพี่สะใภ้สิ ช่างฉลาด ทิ้งพ่อแม่ไม่สนใจ หนีเอาตัวรอดไป มีแต่พวกเราที่โง่ ยอมเป็นทาสรับใช้"

ซูเสี้ยวอี้เกาหัวแกรกอย่างหงุดหงิด "อย่าพูดอีกเลย"

คุณย่าซูดูแลสา

บทที่ 251 จุดจบสุดท้าย

เด็กทั้งสามคนยังไม่เข้าใจอะไรมากนัก แต่ก็ทำตามคำสั่งพ่อ คุกเข่าลงบนถนนที่พวกเขาเดินมา

หลังจากเด็กๆ คุกเข่าลง เขาก็คุกเข่าตาม

หลี่ซื่อมองดูสถานการณ์ตรงหน้า เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป แล้วเงียบๆ คุกเข่าลงพร้อมกับคนอื่นๆ หันหน้าไปทางที่พ่อแม่ซูอยู่

ซูเส

บทที่ 252 การพลัดพรากโดยไม่สมัครใจ

พี่น้องทั้งสองได้ยินเสียง ตกใจหันหน้าไปทันที สบตากับดวงตาสีเลือดคู่นั้น ใต้แสงจันทร์ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะเรืองแสงสีเลือด สายตาที่น่าขนลุกนั้นทำให้พี่น้องทั้งสองสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

สายตาของคนผู้นั้นกวาดมองพี่น้องทั้งสอง สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ห่อผ้าที่พวกเขาแบกอ