บทที่ 199 โชคชะตาหมดแล้ว

หยางคนขายเนื้อพูดเป็นคนแรก "น้องยิน ข้าไม่มีความรู้ ไม่รู้ว่าควรไปไหน เจ้าฉลาด ช่วยตัดสินใจแทนข้าเถอะ ไม่ว่าเจ้าจะไปไหน ครอบครัวพวกเราก็จะไปด้วย"

คุณนายซวีเห็นด้วย "ข้าเหมือนหยางหู ไปกับพวกเจ้า"

ซูยินรู้สึกจนใจ หันไปมองจางปิ่งเหลี้ยง ลี่รุ่ยและคนอื่นๆ

ครั้งนี้ตระกูลจางม

บทที่ 200 เตือน

คุณหว้านซานเงยหน้าตาม มองดาวเต็มฟ้า

"โชคชะตาจะหมด" เขาพึมพำเบาๆ เหมือนเห็นด้วยกับคำพูดนี้ และเหมือนกำลังทวนคำพูดของเธอ

"บ้านเมืองรุ่งเรือง ประชาชนทุกข์ บ้านเมืองล่มสลาย ประชาชนก็ทุกข์"

ชาวบ้านยิ่งทุกข์มากในช่วงปลายราชวงศ์

คุณหว้านซานฟังแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผลมาก "เจ้าไม่เหมือนคนเ

บทที่ 201 เผชิญหน้ากับผู้ไล่ล่าอีกครั้ง

"แต่ก่อนเก็บเงินน้อย ตระกูลใหญ่ก็ไม่สนใจเงินแค่นั้น จ่ายก็จ่ายไป แต่พอกฎนี้ถูกตั้งขึ้นมา คนหลังๆ ก็ทำตามกัน ทางการที่ยังพอมีจิตสำนึกก็ยังเก็บค่าธรรมเนียมเท่าเดิม แต่ถ้าเจอคนโลภ นั่นก็แย่เลย"

"ไม่กี่ปีต่อมา เจ้าเมืองคนที่สองมารับตำแหน่ง เป็นคนโลภมาก เก็บค่าธ