บทที่ 172 ค่าเข้าเมืองราคาแพงลิบลิ่ว

หนานจิ่งจือ ลี่รุ่ย จางปิ่งเหลี้ยง คุณหว้านซาน และคนอื่นๆ พากันเข้ามาดู

ลี่รุ่ยอ่านหนังสือไม่ออก แต่เพราะขายของตามท้องถนนมาหลายปี จึงรู้จักตัวเลขที่เกี่ยวกับเงินบางตัว

หนานจิ่งจือ คุณหว้านซาน และหมอหลี่เป็นคนอ่านออก เมื่อเห็นเนื้อหาบนป้ายชัดเจน ก็แสดงสีหน้าเห

บทที่ 173 ความสนิทใจกับเด็กหนุ่ม

หลังจากตัดสินใจเรื่องคนเสร็จแล้ว ต่อไปหยางต้าซานก็รวบรวมรายการสิ่งของที่แต่ละครอบครัวต้องการซื้อ

หมอหลี่และคุณหว้านซานรับหน้าที่จดบันทึก

ซูยินขอกระดาษและพู่กันจากฝั่งหนานจิ่งจือ ไม่งั้นในกลุ่มของพวกเขาคงหาเครื่องเขียนไม่ได้

"คุณนายซวี ท่านต้องการซื้ออะไรบ้าง?"

บทที่ 174 ค่าพักค้างแรม

คุ้นหน้า?

พอซูเป่าจูพูด แม่ซูก็พูดตาม "ข้าก็รู้สึกแบบนั้น"

"หา?" ซูยินแปลกใจ ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกคุ้นหน้า "ทำไมข้าถึงไม่รู้สึก?"

เธอกลับรู้สึกสนิทใจกับคนผู้นี้

คุณหว้านซานจิบน้ำ มองพวกเธอทั้งสามคน พูดเรียบๆ "รู้สึกคุ้นหน้าก็ปกติ ข้าก็รู้สึกคุ้น"

แม่ซูและซูเป่าจูมองเขา