บทที่ 149

การต่อสู้

บางครั้งยิ่งจริงใจ คนอื่นกลับยิ่งไม่สนใจ

ยิ่งปิดบังซ่อนเร้น คนอื่นกลับยิ่งชอบขุดคุ้ยหาต้นตอ

ชาวบ้านหลี่ต่างจากชาวบ้านซิ่งฮวา พวกเขาคุ้นเคยกับเธอ รู้จักพื้นเพกันดี

วรยุทธ์ของเธอ ต้องมีคำอธิบายแน่นอน

แอบเรียนจากอาจารย์สำนักคุ้มกัน มีคนจากหมู่บ้านซิ่งฮวาเป็นพยาน ส่วนเรื่องหน

บทที่ 150

จำได้นานแล้ว

ตอนที่จางปิ่งเหลี้ยงกำลังจะลุกขึ้นต่อสู้ เขากดตัวลง จับมือทั้งสองของอีกฝ่าย กดแน่นจนขยับไม่ได้

ซูยินมองคู่แรกที่มีผู้ชนะ "พวกท่านยืนรอข้างๆ ก่อน"

ไม่นานคู่อื่นอีกสองคู่ก็มีผู้ชนะ คือหยางฮวาที่อึดกว่า และหยางหูที่แข็งแรงกว่า

ซูยินไม่รีบถาม แต่ให้กลุ่มต่อไปเริ่ม

ในสนามคึ

บทที่ 151

กลิ่นศพ

คนอื่นอาจมองไม่ออก แต่เมื่อสองคนที่มีสายตาแหลมคมมารวมตัวกัน เขาไม่เชื่อเลยว่าจะไม่สังเกตเห็นอะไรเลย

ไม่เห็นหรือว่าเด็กคนนั้น ทุกครั้งที่มีเรื่องเกี่ยวกับอำนาจท้องถิ่นหรือข้าราชการ ก็จะรีบวิ่งมาถามทันที

ซูยินคนนี้ ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ

หนานอู่รู้สึกเสียดาย "น่าเสียดายจริงๆ"

เขา