บทที่ 104 ลงมือทีละคน

"อย่า อย่าเข้ามา"

พวกเขามองซูยินและหนานจิ่งจือด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ "อย่าฆ่าพวกเรา ขอแค่ไว้ชีวิตพวกเรา พวกเราจะยอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้"

ซูยินและหนานจิ่งจือไม่สะทกสะท้าน

พวกเขาหันไปมองหยางต้าซานและคนอื่นๆ ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ "ขอร้องพวกท่าน ไว้ชีวิตพวกเรา พวกเราจะยอม

บทที่ 105 ขอพึ่งพา

"ในเมืองอันผิงมีบ่อน้ำเก่าแก่อายุหลายร้อยปี ในบ่อมีน้ำพุ ไม่เคยเหือดแห้ง แม้ตอนนี้จะแห้งแล้งขนาดนี้ ก็ยังมีน้ำพุผุดขึ้นมาไม่หยุด แต่เจ้าเมืองอันผิงควบคุมบ่อน้ำนี้ไว้แน่นหนา มีแต่ขุนนางและพ่อค้าในเมืองเท่านั้นที่มีสิทธิ์ใช้"

"ที่ข้ารู้เรื่องนี้ เพราะเพื่อนเล่นคนหนึ่งเป็นคนรับใช้

บทที่ 106 การตัดสินใจที่จะอยู่หรือไป

ซูยินเบือนสายตากลับมามองทั้งสี่คน "พวกคุณก็เห็นแล้วว่าพวกเราก็ไม่ได้รวยอะไร มีของจำกัด ตอนอยู่ในหุบเขาข้าเคยพูดไว้ว่า การพึ่งพาตัวเองดีกว่าพึ่งคนอื่น ก่อนถึงอำเภออันผิง พวกคุณทั้งสี่คนควรคิดให้ดีว่าอนาคตจะเดินไปทางไหน"

"ยามลำบากช่วยเหลือกันได้ แต่คนอื่นไม่สามา