บทที่97 นังหนูข้าคิดถึงเจ้ามาก

ในห้องเงียบสงบไปทั่ว ทั้งสองคนเผชิญหน้าไร้วาจา ต่างฝ่ายก็มองกันเป็นเวลานานอย่างเงียบ ๆ แบบนั้น

ในที่สุด ยังเป็นหันยี่ฉีทำลายความเงียบ

“ทำไม ไม่พบกันหลายวันขนาดนี้ เจ้าก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเปิ่นหวังหรอกหรือ?”

ถ้าเขาไม่เอ่ยปากพูดอีก นังหนูนี่ก็จะ

บทที่98 จิตเชื่อมถึงกัน

ในที่สุดเขาก็ปล่อยนาง แต่ท่าทีที่มีอาการเย็นชามากบางส่วนกลับชัดเจนขึ้น

“หรือว่าก่อนหน้านั้นเจ้าเองไม่ใช่ตกลง ยินดีที่จะเป็นสามีภรรยาที่แท้จริงกับเปิ่นหวัง ทำไมตอนนี้ได้สำนึกเสียใจอีกแล้วไม่เคยหรือ?”

จางยวี่โหร่วมองเขาด้วยน้ำตาหลั่งไหล แม้ว่าในใจนางตอนนี้มี

บทที่99 บทลงโทษเย่นอิ่ง

ในห้องทรงพระอักษรพระตำหนักอ๋องชิงผิน บรรยากาศหดหู่เย็นยะเยือกกดดันมาก ความกดดันแข็งแกร่งจนทำให้ผู้คนโงหัวไม่ขึ้น ถึงกับกระทั่งหายใจแรงก็ยังไม่กล้าถอนหายใจสักครา

เย่นอิ่งคุกเข่าบนพื้นดิน คุณลักษณะกล้าดีท้าทายโลดเต้นในอดีตนั้นไหนเลยยังกล้าที่จะแสดงออกมาอีก สีหน้าเต