บทที่85ความทรงจำในป่าท้อ

เมื่อจางอวี่โหร่วตอบตกลงไปแล้วแน่นอนว่าเธอไม่อาจจะผิดสัญญา

เพราะไม่ต้องการให้คนในตระกูลจางต้องเป็นห่วงเดิมทีเธอจึงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพวกเขา

คนที่รู้ความลับนี้มีเพียงหลินจื่อและเสี่ยวเฟิงเท่านั้น

หลินจื่อกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นอย่างมากเธออยา

บทที่86ในสุรามียาพิษ

“อืมข้าทราบแล้ว”เขาจูงมือของเธอค่อยๆเดินไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้

ความจริงแล้วหากมองจากภายนอกของเป่ยจื่อห้าวเขาก็เป็นชายหนุ่มงดงามคมคายสูงส่งคนหนึ่งโดยเฉพาะในเวลาที่เขาเผยยิ้มออกมามันช่างเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นใจคนเมื่อรวมเข้ากับฐานะองค์ชายสูงส่งของเขาและในยา

บทที่87หลบหนีจากเงื้อมือมาร

จางอวี่โหร่วหยิกเข้าที่ต้นขาของตัวเองอย่างแรงพยายามที่จะเรียกสติของตัวเองเอาไว้มีเพียงการกระทำเช่นนี้เท่านั้นเธอจึงจะสามารถต่อกรกับเขาและหาโอกาสหลบหนีออกไปได้

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกเจ้าเรื่องร่วมหอกับท่านอ๋องชิงผิงไปแล้วและในตอนนั้นเจ้าก็เชื่อเรื่องนี้ตอนนี้ทำ